به گزارش کلینیک مالی، مردم ساکن شهرهای ایران حدود یکچهارم درآمد خود را صرف خرید خوراکی کردند. از طرفی حدود ۴۳ درصد از درآمد ایرانیهای ساکن مناطق شهری برای مسکن هزینه شده است.
با اشاره به روند رو به رشد تورم، هزینههای خانوار ایرانی از سال ۱۳۹۶ به این سو ارتقا پیدا کرده است. این روند فشار قیمتها را بر سبد هزینه خانوار به وضوح نشان میدهد. نرخ تورم در سال ۱۳۹۶ برابر با ۸.۲ درصد بود. سال ۱۴۰۰ نرخ تورم به ۴۰.۲ رسید و در سال ۱۴۰۳ نیز ۳۷.۱ درصد ثبت شد. در ادامه به بررسی جداگانه گروههای شهری و روستایی پرداخته شده تا سهم هر کدام در صرف درآمد سالانه مشخص شود.
درآمد شهرنشینان و هزینه های خانوار شهری چگونه توزیع میشود؟
متوسط هزینه خانوار شهری از سال ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۳ پیوسته افزایش یافته؛ هزینه کل خانوار شهری از حدود ۳۲ میلیون و ۹۵۲ هزار تومان به بیش از ۲۶۹ میلیون و ۳۴۷ هزار تومان در سال ۱۴۰۳ رسیده.
با تأکید بر افزایش هزینه خوراکیها، این رقم از حدود ۷ میلیون و ۶۷۵ هزار تومان تا حدود ۶۳ میلیون و ۶۹۶ هزار تومان در سال ۱۴۰۳ افزایش یافته. البته خوراکی تنها بخشی از هزینههاست و عمده درآمد خانواده صرف موارد غیرخوراکی میشود که پس از سال ۱۳۹۹ رشد قابل توجهی داشته است. بیشتر فشار را بخش مسکن به شهریها منتقل کرده و در عوض، هزینههای رفاهی و متفرقه سهم کمتری را به خود اختصاص دادهاند.
بدین ترتیب، خانوار شهری در سال ۱۴۰۳ بیش از ۴۳ درصد هزینههای غیرخوراکی را صرف مسکن کرده. سهم حملونقل و ارتباطات نیز که در سال ۱۳۹۶ برابر با ۱۲.۴ درصد بود، به ۷.۸ درصد کاهش یافته. همچنین سهم بهداشت و درمان و تفریح هم طی سالهای اخیر یا کمتر شده است یا ثابت مانده.
الگوی مصرف روستاییان و سهم هزینه های خانوار روستایی در خوراکی و مسکن
با توضیح تفاوت الگوی مصرف روستاییان طی سالهای ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۳ نسبت به شهرنشینان، متوسط هزینه کل خانوار روستایی که در سال ۱۳۹۶ حدود ۱۷ میلیون و ۸۶۷ هزار تومان بود، در سال ۱۴۰۳ به ۱۴۴ میلیون و ۶۸۲ هزار تومان رسیده است.
همچنین میتوان گفت که خوراکی سهم بالاتری از سبد هزینه خانوادههای روستایی را به خود اختصاص میدهد. به طوری که در سال ۱۴۰۳ حدود ۳۷.۷ درصد از کل هزینه روستاییها را خوراکی تشکیل میداد (این رقم در بخش شهری ۲۳.۶ درصد بود).
سهم مسکن هم اگرچه در روستا افزایش یافته و در سال ۱۴۰۳ به ۲۳.۵ درصد رسیده اما همچنان کمتر از شهرهاست (سهم شهریها ۴۳.۷ درصد).
هزینههای حملونقل و ارتباطات نیز در روستا از ۱۲.۶ به ۱۰.۲ درصد رسیده. یعنی روستاییان در مقایسه با شهریها با نزول کمتری در این بخش مواجه شدهاند. (برای شهریها ۱۲.۴ به ۷.۸ درصد کاهش یافته)
بنابراین، خانوارهای روستایی در مقایسه با شهرنشینان سهم بیشتری از درآمد خود را برای رفع نیازهای مرتبط با خوراک، حملونقل و ملزومات روزمره استفاده میکنند اما مسکن سهم کمتری از درآمد آنها را به خود اختصاص داده است.
برای مقایسه دقیقتر هزینه های خانوار شهری و روستایی، جدول زیر دادههای کلیدی را نشان میدهد:
| سال | هزینه کل خانوار شهری (تومان) | هزینه خوراکی شهری (تومان) | سهم مسکن شهری (%) | هزینه کل خانوار روستایی (تومان) | هزینه خوراکی روستایی (%) | سهم مسکن روستایی (%) |
|---|---|---|---|---|---|---|
| ۱۳۹۶ | حدود ۳۲ میلیون و ۹۵۲ هزار | حدود ۷ میلیون و ۶۷۵ هزار | ۱۲.۴ (حملونقل) | حدود ۱۷ میلیون و ۸۶۷ هزار | – | – |
| ۱۴۰۳ | بیش از ۲۶۹ میلیون و ۳۴۷ هزار | حدود ۶۳ میلیون و ۶۹۶ هزار | بیش از ۴۳ | ۱۴۴ میلیون و ۶۸۲ هزار | ۳۷.۷ | ۲۳.۵ |
نقش تورم در افزایش هزینه های خانوار ایرانی و تغییرات سبد مصرف
تورم نقطه به نقطه کل کشور در سال ۱۳۹۶ تکرقمی بود: ۸.۲ درصد. این رقم در سال ۱۴۰۰ به بالای ۴۰ درصد رسید و تا سال ۱۴۰۳ هم نرخ تورم حدود ۳۲.۵ درصد ثبت شد. پس میتوان گفت افزایش بهای کالاها و خدمات یکی از عوامل مهم افزایش هزینههای خانوار شهری و روستایی بوده و ترکیب آن در پاسخ به نیازها دستخوش تغییر شده است.
بررسی الگو هزینه خانوارهای ایرانی از سال ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۳ نشان میدهد که عمده هزینه غیرخوراکی در شهرها به مسکن مربوط میشود و سهم خوراکیها هم کمتر از روستاها ثبت شده است.
از آنجا که در روستاها، خوراکی اولویت مصرفی را دارد، هزینههای بخش غیرخوراکی برای حملونقل، پوشاک و بهداشت استفاده میشود.
منبع: فرارو
